Έχει περάσει καιρός από τότε που ολοκλήρωσα την εθελοντική μου εργασία στη Δράση για την άγρια ζωή και, αν έπρεπε να μοιραστώ μία ανάμνηση, θα ήταν η ιστορία μου με τους Σκαντζόχοιρους.
Όλα ξεκίνησαν στην αρχή της αποστολής μου, όταν δεχτήκαμε νεογέννητα που ήταν μόλις 2 εβδομάδων. Ήταν τόσο μικροσκοπικά και εύθραυστα και χρειάζονταν συνεχή φροντίδα. Μερικά μόλις που άνοιγαν τα μάτια τους!
Ήταν πραγματικά απίστευτα χαριτωμένα, αλλά επειδή είναι Άγρια Ζώα, όπως όλα τα είδη που δεχόμαστε στο Κέντρο, έπρεπε να τα φροντίζουμε με προσοχή. Δεν μπορούσαμε να τα χαϊδεύουμε, να τους μιλάμε ή να κάνουμε κάτι που θα κάναμε με ένα οικόσιτο ζώο, γιατί αυτό θα μπορούσε να τους προκαλέσει πολύ στρες. Έπρεπε επίσης να παραμείνουν μη εξοικειωμένα με τους ανθρώπους, ώστε να έχουν τις καλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν μόνα τους στη φύση.
Για τη φροντίδα τους, ήταν πραγματικά σημαντικό να παραμένουν ζεστά, γιατί τα μωρά κάτω του ενός μήνα δεν είναι ακόμη σε θέση να ρυθμίζουν μόνα τους τη θερμοκρασία τους. Έτσι, βάζαμε ένα μπουκάλι με ζεστό νερό τυλιγμένο σε πετσέτα, ένα θερμαντικό επίθεμα κάτω από το χαρτόκουτό τους και θερμαντικά σώματα στο δωμάτιο. Θυμάμαι να τα ελέγχω μέσα στο κουτί, μαζεμένα όλα μαζί για να νιώθουν άνετα. Ήταν αξιολάτρευτο!

Μερικές φορές βάζαμε ακόμη και λούτρινα κουκλάκια, ώστε να τους δώσουμε περισσότερη θαλπωρή, αλλά έπρεπε να ελέγχουμε ότι οι πετσέτες ή τα λούτρινα δεν είχαν κλωστές που προεξείχαν, γιατί υπήρχε κίνδυνος πνιγμού.
Στα ταΐσματα με μπιμπερό, οι Σκαντζόχοιροι δεν έπρεπε ούτε να κρυώσουν πίνοντας ούτε να κάψουν τη γλώσσα τους, οπότε κάθε φορά που τους ταΐζαμε, βάζαμε μια σταγόνα μητρικού γάλακτος στον καρπό μας για να ελέγξουμε τη σωστή θερμοκρασία. Θυμάμαι ότι ήταν αρκετά δύσκολο, γιατί το γάλα κρύωνε πολύ γρήγορα! Και το να καταφέρεις να φάει κάποιο από αυτά μπορούσε να πάρει χρόνο. Συχνά τα βοηθούσαμε να αφοδεύσουν, ώστε να διευκολυνθεί η πέψη τους.
Προσέχαμε επίσης λεπτομέρειες σχετικά με την υγεία των μωρών, όπως την κινητικότητα του εντέρου, το βάρος και το μέγεθος της κοιλιάς. Μερικές φορές αυτά παρουσίαζαν διακυμάνσεις, παρόλο που έτρωγαν καλά.
Μου άρεσε πραγματικά να τα φροντίζω. Μετά από λίγες μέρες, ήταν ήδη το αγαπημένο μου πράγμα. Το έκανα όλη μέρα, γιατί έπρεπε να ταΐζονται κάθε τρεις ώρες και ήταν ήδη πολλά. Συνεχίζαμε να δεχόμαστε μωρά και, κάποια στιγμή, ο ρυθμός ήταν έντονος!
Με τον καιρό, άρχισαν να μεγαλώνουν και να τρώνε μόνα τους.
Όταν ήταν αρκετά δυνατά, τα βάλαμε στον εξωτερικό κλωβό, όπου δάγκωναν οτιδήποτε συναντούσαν, και ύστερα από λίγο ήρθε η ώρα να επιστρέψουν στη φύση.

Φυσικά ήθελα να είμαι εκεί για την επανένταξη των Σκαντζόχοιρων που φρόντιζα από τότε που ήταν μωρά. Έτσι, το σούρουπο, πήγαμε σε ένα δάσος, στο μέρος όπου είχαν βρεθεί αρχικά.
Ήταν μια όμορφη στιγμή να τα βλέπω να περιπλανιούνται μέσα στους θάμνους, ανακαλύπτοντας το πραγματικό τους περιβάλλον. Σήμαινε πολλά για μένα.

Στη συνέχεια, συνέχισα να φροντίζω εκείνα που δεχόμασταν, γιατί ακόμη και αργά μέσα στη χρονιά συνεχίζαμε να υποδεχόμαστε νέα. Είχα πλέον μεγάλη αυτοπεποίθηση σε αυτή την εργασία και, όταν οι άνθρωποι έρχονταν να μου ζητήσουν πληροφορίες, ήταν πολύ ικανοποιητικό και έδινε μεγάλο νόημα στην αποστολή μου.
Τώρα που έχω επιστρέψει στο σπίτι μου, θέλω να συνεχίσω να υπερασπίζομαι τον σκοπό τους: απειλούνται από ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως τα φυτοφάρμακα ή τα αυτοκίνητα. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα κρίσιμο είδος για τα οικοσυστήματα και ο καλύτερος φίλος που μπορείς να έχεις στον κήπο σου.
Γι’ αυτό φυλάω αυτές τις ξεχωριστές αναμνήσεις στην καρδιά μου και συνεχίζω να προστατεύω αυτά τα μικρά αγκαθωτά χαριτωμένα πλάσματα!
Η Juliette Poix ζει στην Πικαρδία, Γαλλία και ήρθε ως εθελοντής στη Δράση για την άγρια ζωή μέσω του European Solidarity Corps.




